Ouders van tegenwoordig...

Door fvdberg op zaterdag 21 oktober 2017 12:25 - Reacties (52)
Categorie: -, Views: 6.273

Woord vooraf:
Niet geschikt voor ouders van nu die hun kinderen klein houden, dit artikel kan hard aankomen!
Het artikel is buiten mijn mening ook echt op feiten gebaseerd, en om te voorkomen dat er in de discussie oorlog uit breekt 1 regel: Alles dient onderbouwd te zijn.

Zo nu van start

Vanmorgen was het weer eens zo ver, Er ging een opsporingsbericht met foto over de Facebook en de lokale app groepen heen dat zoonlief gisteren om 22.00 naar een feestje ging, en nog niet was thuisgekomen.

Als je hier iets over zegt als heb even geduld en wacht even af voor je begint te alarmeren beginnen de ouders weer te piepen dat je de kinderen wel kan vertrouwen maar de wereld niet.

Natuurlijk heb je het recht om bezorgd te zijn als je wakker wordt en je zoon nog niet thuis is, echter waarom moet gelijk alles en iedereen op de hoogte worden gesteld?

Ik snap wel waar het vandaan komt, maar dat betekend niet dat ik het er mee eens ben.
De oorzaak is de huidige trend sinds grofweg 2000 in opvoeden.

Kinderen van tegenwoordig worden compleet anders opgevoed als ik in de jaren 80/90.
Kinderen worden zo lang mogelijk klein gehouden en tot in den treure beschermd.

En ja ik heb praktijkvoorbeelden:

Wanneer een kind iets verkeerd doet en straf krijgt van de begeleider bij de scouting zijn de ouders in staat om het kind ondanks deze straf gewoon mee te nemen, want mijn kind doet zo iets niet. en in geval van corvee: mijn kind hoeft geen WC te boenen.

Let op: we hebben het hier over kinderen van 12 t/m 16 jaar! die worden vaak nog door de ouders gehaald en gebracht...

Als wij later thuis kwamen (wij werden niet gehaald/gebracht, wij hadden een fiets) en mijn ouders vroegen waarom we zo laat waren en we zeiden dat we straf gehad hadden dan was het enige wat ze er over zeiden dat we het dan wel verdiend zouden hebben. en als de reden ook hun echt te ver ging kregen we er thuis nogmaals straf bovenop.

Dit ging precies hetzelfde met school.

Vanaf een jaar of 16 mochten we stappen en vertrouwen moesten we verdienen.

In het begin kregen we tijden opgelegd, en hier hielden we ons aan, maar dit werd steeds ruimer tot het vertrouwen er was en er geen tijd meer was. Vaak gingen we pas naar huis als de zon op kwam.

Er waren 2 regels: 's avonds een vent, 's ochtend een vent, oftewel als er familiaire zaken op zondag gepland waren was het stappen geen excuus. hoe brak ook je ging gewoon mee of hielp gewoon mee.
En als je thuis kwam deed je dat zo stil mogelijk.

Hoe gaat dit nu?

Ouders hebben geen tijd meer om op te voeden, en laten dit aan anderen over, De school, de voetbal, de scouting,, Wanneer ze wel tijd hebben gaan ze in de overdrive, en alles wat kan worden bemoederd of bevaderd wordt dat ook.

Elke negatieve eigenschap wordt ontkent of weggepoetst met een positievere eigenschap, elk potentieel risico wordt uit de weg genomen. Het antwoord op slechte cijfers door slecht gedrag is bijles of een diagnose laten stellen als ADHD. en slechte cijfers door slecht presteren wordt ook genegeerd, bijvoorbeeld een tekening dieop school gemaakt en beoordeeld is. Deze wordt als een waar kunstwerk gezien in plaats van dat er positieve adviezen op komen zo als: ik zou er de volgende keer de lijnen wat strakker zetten of er wat meer kleur in brengen.

Met andere woorden: Kinderen zijn niets meer gewend, en hebben enkel aan de kromme verwachtingen van de ouders moeten voldoen (meer een ideaalbeeld als verwachting) Maar deze kinderen kunnen daardoor vervolgens niet aan de verwachtingen van de maatschappij waar ze in terecht zullen komen voldoen.

Wat je vervolgens ziet gebeuren is dat kinderen die zodra ze eindelijk onder het juk van hun ouders vandaan komen gewoon nog niet klaar zijn voor de echte wereld. Dit met allemaal problemen als gevolg, en daarnaast kunnen ze niet tegen kritiek, net als hun ouders dat ook niet kunnen.

En dat is ook bewezen: Er zijn nog nooit zo veel kinderen geweest met een diagnose. Maar ook zijn er zeer veel 20'ers die een burn out hebben, stress vertonen en/of bij de psychiator lopen. De kosten van de GGZ voor deze categorie zijn nog nooit zo hoog geweest.

Met andere woorden: De conclusie dat ouders de teugels moeten laten vieren, en dat hun kinderen niet klaar zijn voor de toekomst is gewoon terecht.

Mijn mening? Kinderen van nu zijn mietjes en ouders van nu ontkennen alles.

Kinderen worden klein gehouden tot na hun 18e, en het wangedrag buiten het zicht van de ouders wordt ontkent. In veel gevallen (gezonde ontwikkeling in mijn ogen) breken kinderen zelf los rond hun 16e, ze gaan zich er tegen verzetten. maar waar de ouders dat ook toe moeten laten gebeurt dat niet, nee als dat gebeurt schreeuwen de ouders moord en brand.

Help mijn kind is om 10.00 nog niet thuis! hij is om 22.00 weg gegaan gister avond

Als voorbeeld:

Af en toe pakten we de trein naar Amsterdam om 22:30, en gingen stappen.

Vervolgens hadden we met wat geluk de nachttrein van 06.00 naar Leiden, en daar dan wachten op de eerste bus die op zondag pas tegen 8 uur ging. Dus wachten we tot een uur of 7 de winkels open gingen. daar dronken we nog een bak koffie. Omdat we vanaf een centrale plek weg gingen moesten we vanaf die plek ook weer naar huis fietsen, of je kreeg bij iemand thuis nog wat drinken en een boterham aangeboden of wat dan ook.

maar ook in de stad, soms bleef je elders slapen en na het ontbijt ging je naar huis.

dus om 10.00 nog niet thuis zie ik echt niet als een issue.

En ja in die tijd konden we SMS en, en dat deden we niet eerder als dat zij dat deden. Daar dachten we niet aan. Tegenwoordig zitten ouders en kinderen de hele dag op de whatsapp. Welke vrijheid

Ouders van nu moeten hun grote waffel gewoon eens houden, niet alles afzwakken, de teugels losser durven doen en wat meer vertrouwen hebben.

En nog een voorbeeld van zaken in de media die ouders extreem angstig maken:

De moord/verkrachting op Anne Faber:

Als Anne daar niet gefietst had, dan had de dader de dochter van iemand anders verkracht/vermoord.

Met andere woorden: je moet de oplossing niet zoeken in een excuus als "ze fietste alleen" of "als ze een andere route had genomen..." De verkrachting/moord voorkom je er niet mee, enkel de persoon die verkracht/vermoord wordt.

Wil je dit kunnen voorkomen dan moet je het in de begeleiding van dat soort mafkezen zoeken. En ja dit soort zaken bespreken hoort bij de opvoeding. oftewel er lering uit trekken.

Maar er krampachtig op reageren als avondklokken instellen. extreem gaan controleren of extra zorgen gaan maken of maatregelen nemen... dat werkt enkel negatief voor alle partijen. zowel psychisch op dat moment als in de toekomst.

Nawoord:

Ouders die hun kinderen wel normaal opvoeden hoeven zich niet aangevallen te voelen.
Ouders die zich aangevallen voelen: Graag enkel reageren met onderbouwde reacties, Dit ter voorkoming van een oorlog in de comments.